++See plunket and Kungfu Panda++

ก่อนอื่นขอบคุณทุกๆคอมเมนท์เลยค่ะ เกิดอาการหดหู่กะชีวิตอย่างแรง
ยังไงก็จะยังเขียนไดอยู่บ้างแต่คงได้มานานๆทีแล้วต่อไปนี้
(เนื่องด้วยไม่ค่อยมีเวลาค่ะ ^^)

เรามีนัดกะnurseตรวจสุขภาพครบ1ขวบกันตอน 11.30 เช้า
ก็ตามปรกติชั่งน้ำหนักวัดส่วนสูง
คราวนี้ทั้งสูงไล่ส่วนสูงกันทันแล้วคือ 82 cm
ส่วนน้ำหนักก็ไล่กันมาติดๆ
ลีโออยู่ 11.80 kg แฮโรล์โอยู่ที่ 11.26 kg
แต่ดูลีโอจะเจ้าเนื้อกว่าแฮโรล์ดนะ
แล้วเดี๋ยวนี้อีคนเป็นแม่จะอุ้มไม่ค่อยไหวแล้วหนักกันจริงๆ
เมื่อก่อนยังอุ้มสองคนขึ้นลงบันไดได้ and อุ้มออกจากห้องน้ำหลังอาบน้ำ
ให้เดินเองผ้าผ่อนที่ห่อตัวหลุดกระจาย
ประมาณอยากเป็น the nudes haha..

ถ่ายเล่นๆก่อนไปหา nurse พ่อเด็กแอบว่า ว่าใส่แจ๊คเก็ตตัวนี้ทำไมมันไม่ค่อยอุ่นซะงั้น -*-

พอเสร็จจาก plunket เด็กๆก็เหนื่อยกันมากเลย
เพราะว่ายังไม่ได้นอนกลางวันก็ให้นมแล้วก็หลับกันไป
แล้วก็แวะไปหาไปอะไรทานกัน ก่อนจะไปดูหนังเรื่องกังฟูแพนด้าต่อ
(มาดูจิมาผลรับจะเป็นอย่างไร)
ไปดูหนังเนี้ย ไปกันทั้งสี่คนเลยนะค่ะ
ก็อีคนเป็นพ่อมาร้องเพลงเป่าหูแคร์ว่า
"we-wanna-see-kungfu-panda!"
ร้องซ้ำไปซ้ำมากรอกหูอยู่หลายวัน
แคร์เลยว่าลูกหรือพ่อกันแน่ที่อยากดู
(แก่แล้วยังทำตัวเห่ออ - -")
งานนี้เตรียมตัวเตรียมใจพร้อมว่าต้องล่มแน่ๆ แล้วก็อย่างที่คาดหวัง
ก็พอเข้าไปนั่งหนังก็ยังไม่ฉาย ก็ร้องๆจะกินขนมกัน
อะให้กิน พอหนังเดินเรื่องได้ไม่ถึงไหน  ขนมติดคอแฮโรล์ด
อ๊วกออกมาเป็นสายรุ้งเลย
(อันนี้พ่อเค้าบรรยายเองเลย พอดีแฮโรล์ดนั่งตักพ่อเค้า)
หมดกันค่ะ ขนสัมภาระออกจากโรงหนังแทบไม่ทัน - -’
แคร์กะว่าไม่เอาแล๊วว รอให้เค้าโตกว่านี้ดีกว่า
(ไอเดียพ่อเด็กล้วนๆเลย แคร์ละหน่าย)

แล้ววันนั้นก็เป็นอะไรไม่รู้แคร์ละเครียดๆเลย
พลาดทะเลาะกันกะพ่อเด็กไปด้วย ทะเลาะมาก แคร์โกรธจัด
เดินออกจากบ้านเลย กะว่าออกมาสงบอารมณ์หน่อยเถอะ
ออกมาตั้งแต่ 5 โมงเย็น เข้าในเมืองเดินดูโน่นนี้ไปเรื่อย
หาข้าวเย็นกิน กลับถึงบ้าน สี่ทุ่ม อารมณ์เย็นลง
ได้หนังสือกลับบ้านมาด้วยชื่อ “the feeling good”
เล่มใหญ่มากกะว่าจะอ่านเอามาปรับปรุงตัวเอง
เผื่อว่า สิ่งที่เราเปลี่ยนไปจะทำให้คนใกล้ตัวเปลี่ยนไปด้วย(หวัง)
พอกลับมาบ้านพ่อเด็กไม่อยู่
ฝากคนที่บ้านช่วยดูเผื่อไปตามแคร์ที่บ้านแม่
แล้วยังมีการบอกว่านี้ถ้าแคร์ไม่กลับบ้านแล้วแคร์ไม่อยู่บ้านแม่
จะไปแจ้งความ เพราะกลัวแคร์ไปฆ่าตัวตาย เหอๆๆ
แล้วบอกแคร์ด้วยว่าเด็กๆไม่ร้องเรียกหาเลย
(มันไม่ติดแม่มันว่าง่ายๆเถอะนะ)
แค่ที่ไหนมีของเล่น กะนมเป็นอันโอเค แป๋ววว!!

แคร์ไปว่ายน้ำแล้วก็ลงเรียนต่อโปรแกรม์ต่อ
ระยะเวลาเท่าเดิม 8 weeks แต่คราวนี้ได้เรียนวันจันทร์ละ 
จากที่ว่ายน้ำไม่ได้ตอนนี้ว่ายได้แล้ว
ดีใจกะตัวเองเพราะจะได้สอนลูกได้บ้าง
(อย่างน้อยๆเราก็รู้หลักการสอนเค้าบ้างละ)
ครูสอนคนต่อไปชื่อ“อเล็กซ์“ ครูหนุ่มอีกแล้วเอิ๊กๆ ^^

ไปไหนหว่า เอ่อ แคร์พาเด็กๆไปเยี่ยมยายที่โรงงานที่แม่แคร์ทำอยุ่
เพราะแกบ่นว่าไม่ได้เจอหลานเลย ไปถึงยายก็ลาครึ่งวัน
ไปเดินเล่นกะหลานๆ ยายอยากเล่นหลานมากๆ
อุ้มเดินตลอด (คนเดียวนะ)อีกคนต้องรอคิว
ยายบอกว่าเหนื่อยวิ่งไล่ตามมัน นี่แค่คนเดียวนะแกว่า ^^
เจอป้า(พี่สาวแคร์)ของเด็กด้วย ตอนนี้แกท้องได้ห้าเดือนแล้ว
บอกว่าได้ลูกผู้ชาย(อีกหลาย)ฮ่ะๆๆ
ยายผิดหวังอีกรอบ เพราะแกรอเลี้ยงเด็กผู้หญิงอยู่ (อดไปนะจ๊ะยาย)
คราวนี้บ้านจะแตกแน่ๆถ้าได้มารวมตัวกัน เด็กผู้ชายสามหน่อ
นี้ยังไม่รวมคนที่แคร์รู้จัก ก็มีลูกผู้ชายกันอยู่หลายคนเลย
คุณพ่อแคร์มีแต่ลูกสาว พอมาตาลูก-มีลูก ได้แต่ผู้ชายละเอา! ^^

นั่งรอยายไปธนาคาร

ได้รถเข็นอันใหม่มาแทนคันเก่า ยังไม่ได้เอารูปมาลงเต็มๆเลย ลืม

พอกลับบ้านก็นัดเจอะกะพ่อเด็กๆว่าจะไปตัดผม
ผมเริ่มยาว เริ่มจะขี้เกียจดูแล ไปตัดดีก่า
ก็ทรงเดิม แต่สั้นเลยหูมาประมาณ 2 นิ้วเอง
กลับมาบ้านนั่งนึกอยุ่ว่าคิดผิดอะป่าวหว่า
เพราะผมตัวเองก็ยักโคกนี้ถ้าไม่เป่าไม่รีด หัวฟูเป็นเห็ดเลย -*-
เพิ่มงานให้ตัวเองจริงจริ๊ง

Busy อีกวัน เพราะต้องพาเด็กๆไปโรงพยาบาลเพื่อไปตรวจตา
ตาเขตาเอียงตาเหล่ อะไรนี้ละค่ะ นี้เป็นรอบที่สอง
แต่ก็โอเคไม่มีอะไรน่าเป็นหว่ง
เป็นลักษณะของเด็กที่เนื้อบริเวณส่วนหัวตายังเยอะอยู่
ถ้าโตขึ้นจมูกโด่งขึ้นเนี้อบริเวณส่วนนั้นก็จะหายไป ก็จะดูปรกติ
แคร์ก้สังเกตนะว่าลูกแคร์จมูกไม่เเหลมเหมือนเด็กลูกครึ่งคนอื่นๆเค้า
แต่(แอบมีหวังอีกแน่ะ) แคร์เชื่อว่าเมื่อเค้าโตจมูกเค้าก็คงออกมาเอง
เพราะว่าพ่อเค้าโด่งมากๆ(แน่ละ)
ส่วนแคร์แบนราบเรียบ สนามรบเรียกพี่เลย ฮ่าๆๆ
เค้าว่าเค้าชอบจมูกแคร์ เพราะว่ามีลูกออกมามันจะไม่โด่งมากเหมือนเค้า เอ้าแล้วกัน!
แต่แคร์ก็ไม่มายหรอก เคยคิดอยากทำจมูก
แต่ไม่เอาดีกว่า ไม่รู้จักหมอเลย กลัวไปทำแล้วไม่ได้ดั่งใจหวัง
แล้วจะมาเสียใจที่หลัง
อยากเก็บเงินไปทำ tummy tuck ดีกว่า อิอิ (ยิ่งกว่าเดิมอีก --")

จากนั้นก็ก็ไปเรื่อยเลยค่ะ ออกจากโรงบาลก็แวะไปนู้นไปนี่
ไปห้างเห็นเค้ามีถ่ายรูปเด็กเสียแค่ $9 ดอลล์เอง
ก็เลยอะถ่ายก็ดะ แต่ แต่ อีกคุณลูกลิงสองตัวไม่ให้ความรวมมือเลย
พี่ๆเค้าพยายามจับเราสองคนนั่งแต่เราก็พลัดกันไม่ยอมนั่ง
ที่ว่าพลัดกันคือพออีกคนนั่งอีกคนจะยืนทุกครั้ง
จนอีแม่อ่อนใจบอกลา ว่า sorry น๊า พี่ๆก็เหนื่อยไปตามๆกัน
ไม่ยอมเลยจริงๆ ทำแม่เสียหน้าเลยเหอๆๆ
แต่ก็ดีจะได้ไม่ต้องเสียตังค์ อิอิ (อีแม่งกอีกแน่ะ)

กลับมาก็สลบไปตามๆกัน
แคร์เดี๋ยวนี้ก็จะเป็นแบบพอลูกนอนอีแม่ก็พลอยหมดแรง
เกิดอาการง่วงอย่างแรงตามไปด้วยเลย คอมไม่ได้แตะเลย
บวกกะอีกอย่างพ่อเด็กๆใช้ ยังหาคอมใหม่ไม่ได้
มองๆอยู่แต่ยังตัดสินใจไม่ได้ เลยต้องใช้แชร์กันไปก่อน