พื้นฐานชีวิต

รากฐานของชีวิตครอบครัวของแต่ละคนนั้นมี่ทั้งคล้ายกันแตกต่างกัน
ไม่ว่าจะเป็นวิถีชีวิตของการดำเนินเติบโต
ไม่ว่าจะเป็นหลักการสอน สิ่งต่างๆที่ถูกป้อนถูกสอน
สภาพของครอบครัวที่เติบโตมา

สิ่งเหล่านี้ล้วนสามารถส่งผลกระทบต่อเราทุกๆคนเมื่อโตขึ้น
เมื่อเราต้องดำเนินชีวิตส่วนที่เหลือเอง เราจะเป็นคนแบบไหน ต่อไปนี้เราต้องเรียนอยู่เอง
จากพื้นฐานชีวิตที่ถูกสร้างมา

คนที่เติบโตมาจากความเจ็บปวด เหว่ว้า เหงา ขาดความรัก
คนเหล่านี้เมื่อมีครอบครัว ในเมื่อเค้าไม่มีพื้นฐานความรักที่ดี
แล้วเค้าจะให้คนอื่นได้อย่างไร เค้าจะรู้จักการให้ที่สมควรได้อย่างไร
แล้วจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเค้าจะไม่เป็นเหมือน history repeat itself หรือ

ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่.... ดูชายให้ดูพ่อมัน

แค่ตอนนี้รู้สึกว่า หลังจากหลายปีที่ผ่านมา(พูดซะเหมือนตัวเองแก่)
รู้สึกว่าอะไรๆเกิดขึ้นเร็วมากๆ สิ่งรอบๆตัวคนรอบๆข้าง
รวมไปทั้งคน คนที่เคยจากอีกอย่างไปเป็นอีกอย่าง

อันนี้แค่เป็นความสลดใจของตัวเองลึกๆแต่เพียงผุ้เดียว
คนที่พูดจากับเราดีแสนดี คนที่ตีหน้าว่าดีๆๆใส่เรา
คนที่เอาใจทำดีกับคนอื่น แต่กับคนใกล้ตัวไม่แยแส
คนที่เอาแต่อยากจะได้ คนที่เห็นแก่ตัว
คนที่ทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งไม่แคร์ว่า
ครอบครัวของคนที่เขากำลังทำร้าย
เขาทิ้งซากความเจ็บปวดและเกลียดชังไว้มากมายแค่ไหน
คนเหล่านี้ยังคอยวนๆเวียนๆอยุ่ใกล้ตัวเรา

และมีสิ่งหนึ่งที่แคล์อยากจะบอกและระบายสิ่งนี้ออกมาจากก้นบึ่งของใจตัวเองว่า
แคล์ใช้เวลานานมากๆ กว่าจะยอมรับสภาพตัวเองตอนนี้
กว่าที่ยอมรับว่า ตอนไปนี้ชีวิตเรามันจะไม่เป็นของเราทั้งหมดอีกต่อไปแล้ว
มันคือชีวิตเราที่ต้องอยู่เพื่อลูก ถ้าคนอ่านไดแคล์จะรู้ว่าตลอดเวลา
แคล์ต้องต้องสู้กับความรุ้สึก ขึ้นๆลงๆของตัวเองตลอด สับสน
และยังหวยหาความอิสระในชีวิตแบบเดิมก่อนที่จะมีลูก

แคล์ยอมรับว่า มีหลายครั้งที่รู้สึกสามารถทิ้งทุกอย่างได้
และจากไปตัวคนเดียว ตอนนั้นรุ้สึกมีความเห็นแก่ตัวอยุ่มากมาย
และรับไม่ได้กับปัญหาต่างๆ

แต่แคล์รุ้ลึกๆว่าลูกยังต้องการเรา และทำให้คิดต่อไปอีกว่า ถ้าเราทำไป
ชีวิตที่เหลือของเค้าจะเป็นอย่างไร เค้าโตมาเค้าจะเป็นคนแบบไหน
เด็กที่โตมาไม่มีแม่เพราะถูกแม่ทิ้ง หรือพ่อทิ้ง มันชั่งเจ็บปวดยิ่งนัก
และมันก็อาจจะทำให้เค้าไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตแบบคู่ได้
เพราะเค้าไม่รุ้ว่าครอบครัวที่อยู่กันครบหน้า
มันทำให้ลูกมีความอบอุ่นและอยากเอาเป็นแบบอย่างนั้นเป็นอย่างไร

แต่ชายใดยอมที่จะทิ้งลูกตัวเองได้ ยอมแลกทุกอย่างเพราะรักตัวเองมากกว่า
คนเหล่านี้บอกตามตรงว่าไร้สมบัติความเป็นมนุษย์ หมามันยังรักลูกมัน
เราเป็นคนกับเห็นแก่ตัว ชีวิตที่วูบๆวาบๆ มันก็แค่นั้น
ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้สิ่งคาระ ถ้าคิดได้ซักนิดว่า
คุณจะหาคนที่รักจริงๆ แบบ unconditional
ก็มีอยุ่แค่ พ่อ แม่ และ ลูกของเราเอง .. พี่น้อง เค้าก็อาจจะรักเรา
แต่ เค้าก็มีชีวิตที่เค้าไม่ผูกติดกับเรา เค้าทำทุกอย่างให้เราไม่ได้หรอก

ช่วงที่หายไปไม่ได้อัพได (มาแล้วก็หายไปนานๆ) จิตใจแย่ห่อเหี่ยว 
จนได้มาอ่าน ได้มาฟัง ได้รับความคิดที่เปิดตาตัวเอง และยอมที่จะเข้าใจ
ไม่ใช่เหมือนเมื่อก่อนที่ได้แต่ฟัง รุ้สึกดีเป็นพักๆแล้วก็หาย กลับมากลุ้มใจเหมือนเดิม

แคล์เลยต้องคิดว่า เราควบคุมคนอื่นไม่ได้ แต่เราควบคุมตัวเราได้
คนเรายังต้องโตต่อไปเรื่อยๆ อย่าหยุดเติบโต(ด้านความคิด ด้านการเรียนรู้)

มาวันนี้รุ้สึกมาขึ้น โดยเฉพาะกับตัวเอง ถึงแม้ยังต้องเจอกับปัญหาเดิมๆ
แต่ตอนนี้ก็รู้สึกแปลกที่เราไม่มองในแง่เดิมอีกแล้ว งงเหมือนกัน ทำไม
เหมือนอย่างที่เค้าว่า ถ้าจิตใจสงบ ใครก็มาทำอะไรไม่ได้
แคล์จะศักษาเรียนรุ้ต่อไป เพราะอยากมีสันติสุขในใจ :)

>>>> ใครอ่านแล้วงง ก็ไม่ต้องสงสัย อะไรให้มากไปกว่าเดิมนะค่ะ เพราะแค่นึกๆรุ้สึกอะไรก็ใส่ๆลงมา แคล์ไม่ใช่นักเขียน เรียนไม่ได้สูง จึงเขียนเรียงบทความข้อความตัวเองไม่เป็น เพราะฉะนั้นพยายามสุดๆได้แค่นี้ละค่ะ :D

 

PS เรื่องลูกของเขียนเก็บไว้นิดหนึ่งว่า

ตอนนี้เค้าสามารถจำคำศัพท์เป็นคำๆ เราแค่ลองๆ คือให้ดูคำศัพท์ Big, little, and, the, off, on, up, down, (เอาเท่าที่แม่มันจำได้) ก็คือลองให้เค้าคุ้นเคย เอาให้เค้าดู ออกเสียงให้พูดตาม เราทำอยุ่มาเป็นเดือนๆ เพราะเค้าจะเล่นกันบ้าง ไม่สนใจบ้าง แต่ก็พยายามทำทุกวัน ได้นิดๆหน่อยๆก็เอา สะสมมาทุกๆคือก่อนนอน จนตอนนี้ เค้าสามารถชีบอกคำศัพท์ที่เราถามได้อย่างถูกต้องแล้วไม่มั่ว คือ ง่ายๆเลย สังเกตเอาจากสายตาเค้า ที่จองไปที่คำศัพท์ที่เราบอก แล้วจิ้มลงอย่างถูกต้อง จะถึงว่าเป็นความจำก็ได้ แต่ก็นับว่า ดีใจไปหนึ่งระดับ แต่ออกเสียงพูดเนี้ย ถ้าพูดๆเค้าก็พูดได้หมด แต่พอมีคำศัพท์มายื่นให้ตรงหน้าแล้วถามว่าคำนี้อ่านว่าอะไร เค้าจะพูดได้บอกได้อยุ่สีคำ คือ big, little, and, the. งงเหมือนกันนะ แต่ก็ถือว่าโอเคสำหรับเด็กอายุแค่นี้

ตอนนี้ก็ทั้งน่ารักน่าตี และน่ากระทืบมากๆเวลาซน เอาแต่ใจ สุดฤิทธิ์สุดเดชเลย ยียวนกวนประสาท พูดอะไรดูเข้าใจแต่ไม่ทำตาม ขาดว่าใครมีลูกรุ่นนี้คงเป็นเหมือนกันหมดใช่ไหมเอ่ย ^^

ไปละค่ะ ทุกคน ง่วงนอนแล้วละ


     Share

<< มองลอดหว่างขาช่วย White cross >>

Posted on Sun 24 Jan 2010 17:47

 

 
  
 






It's good to be back here
new beginning
เตรียมตัวย้าย
New Plymouth trip day 2
บันทึกเก่าๆ
...
สอนเลข
จะอ้วนไปไหน
นอนไม่หลับเขียนไดดีกว่า
กิจกรรมวันเสาร์
เริ่มต้นปีกับการเปลี่ยนแปลง
เบื่อจริงๆอากาศแบบนี้
ปัญหาของเด็กสามขวบ (จริงหรือไม่)
แค่คิดถึง
...
เสียใจที่สุด
ช่วย White cross
พื้นฐานชีวิต
มองลอดหว่างขา
หัวแตก
Sunburn แอนด์ ต้มข่าเทพ –!!!
ตัวอะไรฟร่ะ
ร้อนใน- potty training
เยี่ยมย่า- when harold's gone bad
How danger is the bunk bed.
ปีใหม่กับส่ิ่งเก่าๆเดิมๆ
31st December the last day of the year
นัดสำคัญ
ย้อนหลังวันคริสต์มาส - 1st year for real Xmas
Takapuna Beach in summer
อ้วนแล้วนะเอ่อ
ความรักของสองแฝด
เหนื่อยจังเลย
จบปัญหากับไอ้บ้าข้างบ้านซะที- ป๋วยอีกแล้วน้อ
นึกอะไรได้ก็จะเขียนละกันนะ
นอนไม่หลับ- ไอ้บ้าโรคจิตภาค 2
Printable coloring pages for kid!!!!/ ไอ้บ้าโรคจิต



Comments




Post Comment






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn